Ik vertel mijn verhaal niet omdat het bijzonder is. Ik vertel het omdat ik hoop dat anderen zich erin herkennen. Dat iemand die nu denkt dat hij of zij achterloopt, ziet dat een omweg soms ook een juiste weg kan zijn, zolang je maar doorgaat.
De Skelp
Toen ik in groep 2 zat, ging ik naar De Skelp, een school voor kinderen met spraak- en taalproblemen en slechthorendheid. Daar heb ik tot halverwege groep 5 gezeten. Het is een periode waar ik met plezier op terugkijk.
De klassen waren klein, ik kreeg logopedie en ik kreeg de ruimte om op mijn eigen tempo te leren. Rekenen ging me makkelijk af, waardoor ik daarin juist vooruit kon. Met taal lag dat anders. Daar had ik meer tijd en begeleiding voor nodig. Op De Skelp was dat geen probleem. Er werd niet gekeken naar wat je niet kon, maar naar wat je nodig had.
Achteraf besef ik hoe bijzonder dat was. Het is de plek waar ik heb leren praten. Daar ben ik nog altijd dankbaar voor.
Terug naar het reguliere onderwijs
Halverwege groep 5 maakte ik de overstap naar het reguliere onderwijs. Dat was een grote verandering, maar ik was zo trots dat ik weer naar het “normale” onderwijs mocht, in mijn eigen dorp Wolvega.
Maar de werkelijkheid bleek anders. Bij rekenen liep ik voor op de rest van de klas. Bij taal liep ik juist achter. Ineens was er veel minder ruimte voor verschillen. Ik viel op. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik anders was. Veel kinderen wisten nog dat ik op De Skelp had gezeten. Ze herinnerden zich het meisje dat vroeger moeilijk verstaanbaar was. Voor hen was dat genoeg om een oordeel te vormen.
De basisschool werd daardoor een moeilijke periode. Ik werd veel gepest. Kinderen noemden me dom. Achteraf denk ik dat dat beeld vooral was ontstaan doordat ze me vroeger niet goed konden verstaan. Als kind begrijp je dat niet. Je vraagt je alleen af waarom je niet gewoon kunt zijn zoals de rest.
Ik wilde zo graag normaal zijn. Niet opvallen. Niet degene zijn die altijd nét anders was. Ik wilde vriendjes maken zonder eerst uit te hoeven leggen waarom ik anders sprak. Ik wilde gewoon erbij horen. Die onzekerheid heb ik jarenlang met me meegedragen.
Doorzetten
Toch geloof ik dat die tijd me heeft gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb veel tegenslagen gehad tot groep 8. Ik volgde niet het “normale” pad van een school in je dorp. Ik heb meer moeten doen om te komen waar ik nu ben. Ik geloof dat ik daar ook mijn doorzettingsvermogen heb ontwikkeld, en daar heb ik vandaag de dag nog profijt van.
Op de middelbare school begon ik op vmbo-kader. Niet omdat ik moeite had met leren, maar omdat er zorgen waren over de talen. Op vmbo-theoretisch kreeg je ook Frans, en men was bang dat drie talen tegelijk, naast mijn spraak- en taalachtergrond, te veel zouden zijn. Al snel bleek dat ik meer aankon. Vanaf het derde jaar stapte ik over naar vmbo-theoretisch, dat ik succesvol heb afgerond.
Daarna volgde ik een mbo-opleiding. Hoewel ik mijn diploma behaalde, voelde ik me er nooit echt op mijn plek. Ik miste de uitdaging en verloor in die periode ook een deel van mijn structuur. Achteraf was dat een fase waarin ik zoekende was en twijfelde over mijn toekomst. Hadden de mensen in mijn jeugd dan toch gelijk?
Die uitdaging vond ik uiteindelijk op het hbo, waar ik Bedrijfskunde studeerde. Voor het eerst had ik het gevoel dat ik op de juiste plek zat. Ik haalde mijn diploma en keek uit naar de volgende stap. In mijn werkcarrière kreeg ik tijdens gesprekken met recruiters regelmatig te horen dat sommige functies lastig bereikbaar zouden zijn zonder master. Omdat ze vroeger ook zeiden dat ik dat niet zou kunnen, wilde ik het bewijzen. Ik schreef me in en twee weken later begon ik aan een master Management. Ik voelde dat ik me moest bewijzen. Het is gelukt, en ik ben blij en vooral trots dat ik het heb gehaald.
Waar ik nu sta
Inmiddels werk ik als Growth Lead en houd ik me dagelijks bezig met AI, marketing, data en innovatie. Regelmatig moet ik lachen als ik terugdenk aan het meisje dat ooit moeite had met praten. Tegenwoordig geef ik presentaties, leid ik teams en help ik organisaties groeien. Iets waarvan vroeger waarschijnlijk maar weinig mensen hadden gedacht dat het mogelijk was.