Als je het mij had gevraagd toen ik zestien was, had ik je waarschijnlijk voor gek verklaard. Spreken voor een groep? Dat was wel het laatste wat ik mezelf zag doen. Als kind heb ik eerst moeten leren praten. Ik zat op een school voor kinderen met spraak- en taalproblemen, kreeg logopedie en moest veel harder werken om mezelf verstaanbaar te maken. Toen ik uiteindelijk naar het reguliere onderwijs ging, wilde ik maar één ding: gewoon zijn. Erbij horen en vooral niet opvallen.
Dat liep anders. Ik werd gepest en voelde me jarenlang onzeker over hoe ik sprak en hoe anderen naar mij keken. Misschien is dat ook wel de reden waarom ik nooit had gedacht dat ik ooit vrijwillig voor een groep zou gaan staan. Dat maakt me misschien wel extra trots dat het ondertussen toch gebeurd.
Niet van de ene op de andere dag, maar stap voor stap. Eerst een presentatie tijdens mijn studie. Later een verhaal op mijn werk. Daarna een gastcollege. En inmiddels geef ik regelmatig presentaties over AI, growth marketing en mijn persoonlijke verhaal.
Elke keer merk ik weer hetzelfde. Vlak voordat ik begin, voel ik gezonde spanning. Maar zodra ik bezig ben, verdwijnt die volledig. Het gekke is, het geeft me steeds meer energie.
Er is iets bijzonders aan een zaal waarin mensen aandachtig luisteren, vragen stellen of na afloop vertellen dat ze iets uit jouw verhaal meenemen.
Ik geloof dat verhalen mensen in beweging kunnen brengen. Of het nu gaat over doorzettingsvermogen, AI of innovatie. Als iemand na afloop denkt: “Misschien moet ik dat ook eens proberen,” dan is mijn doel bereikt.
Het meisje dat ooit eerst moest leren praten, staat nu met plezier voor groepen mensen. Als iemand mij dat vroeger had verteld, had ik het waarschijnlijk nooit geloofd. Misschien is dat wel de mooiste les die ik heb geleerd. Blijf geloven in jezelf en ga elke uitdaging aan want je komt verder dan je denkt.
Geef een reactie